يك ‌شب آمدي از راه، شب که نه، غروبي بود

ديدمت دلم لرزيد، اين شروع خوبي بود

چشم‌هايت انگاري چشمه‌ي نجابت بود

- آمد او - به خود گفتم: آن‌که توي خوابت بود

چشم‌هات مي‌گفتند: عاشقي نخواهي کرد

دور مي‌شدم گفتي: صبر کن! ببين! برگرد!

عاشقانه خنديدي، دستمان به هم پيوست

خلوت قشنگي داشت کوچ‌اي که يادت هست

کوچه را که يادت هست، بافتش قديمي بود

و هميشه مي‌گفت: خلوتش صميمي بود

با بهانه‌ي باران، چشم‌هايمان تر بود

کوچه؛ من؛ تو؛ باران، آه !، راستي که محشر بود

با تو خلوت شب را خوب زير و رو کرديم

تازه اول شب بود، زود بود برگرديم

مي‌روي سفر گفتي گر چه دور خواهي شد

زود باز مي‌گردي، کاش باورم مي‌شد !

در کنار تو آن‌شب مملو از سخن بودم

فکر مي‌کنم گاهي: آن‌که بود، من بودم؟

آن‌که شعرها مي‌خواند، آن‌که التماست کرد:

مي‌روي برو ... اما، زودتر کمي برگرد

بي‌جواب گم مي‌شد سايه‌ات ميان شب

تا سپيده باريديم: من و آسمان شب ...

بعد رفتنت ماندم در هجوم تنهايي

حس مبهمي مي‌گفت: مي‌روي نمي‌آيي

... بي‌تو مي‌کشم بر دوش کوله‌بار غربت را

پرسه مي‌زنم تنها کوچه‌هاي خلوت را

خسته از دل تنگم بر مي‌آورم آهي

بعد بي‌تو مي‌خوانم شعر «کوچه» را گاهي

آه ! با من ِبي‌تو کوچه‌ها همه سردند

نيستي چه مي‌داني؛ با دلم چه‌ها کردند؟

ساده‌لوحي‌ام را باش؛ هر کسي که مي‌آيد

با خودم مي‌انديشم: اين يکي تويي شايد!

کوچه‌اي که يادت هست، بي‌عبور دلگير است

خواب ديده‌ام يک‌شب مي‌رسي ولي دير است ...